'subject:[columns]' in E-books en luisterboeken

Op 15 mei 1970 kwamen zo'n veertig schrijvers samen in het Amsterdamse Frascati-theater. Ze waren de oorlog die de Verenigde Staten in Vietnam voerden meer dan beu. Ze lieten hun stem horen met hartstochtelijke verhalen en gedichten die door de ziel sne...

Volkskrant-columnist Thomas van der Meer biedt een inkijk in de levens van de meest kwetsbare en doorgaans onzichtbare patiënten: verpleeghuisbewoners en mensen die langdurig zijn opgenomen in een psychiatrische kliniek. Ook toont Van der Meer de pijnl...

Soms snapt de Limburgse Carine (1970) er niks van. De buitenwereld lijkt haar te zien als een vrouw van middelbare leeftijd. Zo’n vrouw waar je u tegen zegt. Maar zelf denkt ze toch echt vaak dat ze een meisje van 23 is, fris en fruitig. Wat is dat voor...

Ik tol in het rond. Ik wankel. Kijk om me heen. De ruimte is grijs, stoffig en rommelig. Een beetje zoals een garage, of een bouwplaats. Of een schuilplaats, een…een bunker.' Wanneer Isabel Eriksson wakker wordt, weet ze eerst niet waar ze is. Het eers...

Van 1946 tot en met 1982 schreef Simon Carmiggelt zijn dagelijkse column ‘Kronkel’ in Het Parool, met als decor vaak de Amsterdamse binnenstad. Ter gelegenheid van de honderdste geboortedag van Carmiggelt neemt Henk van Gelder – biograaf van Carmiggelt...

Carmiggelts liefde voor katten is bekend. In de bundel Poespas spelen katten een voorname rol. Maar ook voor honden had hij een zwak. In deze bundel komen ze allebei aan bod. Eerst volgen we Thelonious en Picasso, de twee huiskatten van Carmiggelt. In z...

‘Baby’s roken lief en teder, ja, absoluut heel schattig allemaal, maar als je even niet oplette, kwamen er onvoorstelbare hoeveelheden ontlasting en braaksel uit, alsmede kwijl en zenuwslopend gehuil. Plus: de ouders vertelden dan wel hoe mooi en bijzon...

Iemand moet het doen. Een gesprek voeren met een verbijsteringsrobot. Op zondagmiddag naar een café chantant en rondhangen met hoofdstedelijke oude meisjes, uitgewoede corpsballen en gepensioneerde beau garçons. Aandachtig kijken naar een ongesubsidie...

Columnist Sylvia Witteman doet al jarenlang verslag over haar dagelijks leven als thuiswerkende journalist met drie schoolgaande kinderen. De mooiste columns van het afgelopen jaar zijn gebundeld in Jullie zijn zelf gek. Het leven schotelt ons dagelijk...

We zijn in een fout vakantiepark in Zuid-Europa, in een postkantoor, in een ziekbed, op de markt, in een spookcafé, in een beschimmeld Limburgs huisje, het station van Maastricht, een volle tram, de slijmerige regen. Sylvia Witteman kijkt om zich heen...