Zeg maar dat we niet thuis zijn

Rashid Novaire

Milan den Hartog, bijna dertig, altijd behulpzaam, werkt voor een begrafenisondernemer. Maar hij wil iets anders, meer met de levenden. Zijn werk met de doden zit erop. Zijn leidinggevende haalt hem over om nog een week te blijven. In de laatste zeven dagen van zijn loopbaan bij de doden overkomen hem echter allerlei onverklaarbare zaken. Kan een Koerd uit Diemen-Zuid zelfs na zijn dood nog meepraten over waar hij wordt begraven? Wat is er aan de hand met de doodskist van Milouda? Milan is nog nooit thuis geweest bij zijn collega Elsa in De Rijp, en weet niet of hij haar gevoelens kan beantwoorden. Leven en dood lopen steeds meer in elkaar over en dit eist bij Milan zijn tol. Bron: Flaptekst, uitgeversinformatie. - Een overleden Koerd stuurt een werknemer bij een uitvaartbedrijf berichten om crematie te voorkomen en repatriëring te bewerkstelligen.